مشغله هاي فكري من

محتضر

Tue, 19 Feb 2008 20:10:00 GMT

به نام خالق فرصت ها

سلام

داره يه جوريم مي شه از اينهمه آشنا كه نمي فهمن نمي شناسنم

ديدي تا حالا سگ بپره؟ خر وايسته رو دوتا پاش دستاشو دراز كنه از شاخه ي درخت زردالو بچينه؟ گربه عاشق پشه بشه؟ قناري بره شكار ماهيو تمساح چنگ بزنه؟ وقتي ببيني منم از دنيايي كه به قول تو خودم برا خودم ساختم ميام بيرون. آخه آدم چرا نمي فهمي نمي فهمي؟ بابا اين بدن توش روح داره. روحم يه جاييش دل داره. دلم وسطش سوراخ بشه بادش خالي مي شه خفه مي شه مي ميره.... اينقدر سوزن نكن تو اين بدن.

آخه تو چه خبر داري چه تركيدنيم ميگيره وقتي پز نفهميدناتو بهم مي دي. دست انداختي تو سوراخ زمين دنبال چي مي گردي؟ اين زمين خاكش خيسه مي چسبه به دستت آبروت مي ره ها. هو حواست باشه منو ول نكني. من از آسمون مي ترسم. آخه آسمون يه چشم زرد داره كه اگه بري طرفشديگه سوزن لازم نيست...تو چرا نمي فهمي من حساسم اينجوري فشارم نده. آي داره مياد...اينا چيه؟ به تيزي سوزن نيست ولي خيلي تنگه!!! آي داره تركيدنم مياد... اينجا تنگه خيلي تنگه دارم مي تركم... آي

.....

نتيجه ي اخلاقي:

1_برا بچه هاي بي شعوري كه نمي فهمن بادبادك دردش مياد و مي ميره بادبادك نخرين.

2_حواستون باشه بعضي از اين بچه ها سنشون به 90 هم مي رسه

3_ آدم! من احتياج دارم يكي باهام حرف بزنه. لطفا حرف نزن. حرف بزن. باهام حرف بزن

...

ببخشيد من حالم خوش نبود جفنگ نوشتم. اي شا لا به زودي اينجارو يه كاريش مي كنم.

خدا همه رو شفا بده

در پناه حق

از ته عشق

Sat, 09 Dec 2006 13:04:00 GMT

به نام خالق فرصت ها

من آبيم و تو سرخيِ آن قسمت از اوقيانوسي كه به آسمان مي ريزد. بنفشه هايي كه در چشمهام كاشتي جهان را باغ فكر مي كنند. باغ فصل هاي روشن و معطري كه هميشگيند. بنفشه ها كه از طول عمر خط سرخ بي خبرند، بنفشه ها كه از تماس آب و آسمان، شراره هاي نوردر ذهن كوچك و سپيدشان نقش بسته است، كجا بدون آفتاب و خط سرخ، خطي از سكوت سرد و تيرگي، نگاه پر شتاب و گيج و ساده شان را اسير ننمايد؟ بنفشه هاي حِلالي، سرشار از لطافت شعرهايي كه فرشتگان از بر مي كنند،چگونه سنگيني ضمخت خطهاي تند و بي حصار شب را، شكسته براندام پاكشان تاب بياورند؟ چگونه باور سپيد و نرمشان از آن باغ_فصلهاي شاد و پر تپش، در سردهاي ممتد و سكونِ خيره بر هجوم فصلهاي درد گم شود. كاش خط سرخ تند آب و آسمان نمي شدي و دستهات... دستهات نمي نشاند در دو چشم من ، ريشه ي بنفش عشق آفتاب و خاك را.

سلام مردم كوتاه،سلام مردم بلند، من از ناكجايي مي آيم كه هيچ كس بلند نيست و هيچكس كوتاه نيست و اصلا قد نيست و اصلا اينها كه هست نيست...

...

وقتي خدا دريا بود آسمان غرق شد ( عشق جا مانده از آفتاب است و ماهي ها پرواز مي دانند)پايم به آسمان باز شد كه خدا كشفم كرد.

...

به آزاده نگفتم. قاعده ام دير شده است. تمام قاعده ها را مي شكنم مگر، آزاده ي شكسته ي محكمِ ايستايم را دوست دارم، مادر محكم شكسته ي ايستايم را دوست دارم.مي داني اين حس از دسته صندلي ها و تخته سبزهاي هنرمند و بغض هاي زن كه در كودكيم شكست دودش بلند شد چشمها سوخت.من بزرگم خدا مي داند. فقط من مي توانم قاعده ام دير شود، دور شود، و آزاده باز دوستم بدارد...و مادر باز برايم لالايي بخواند.

...

به سگ سياهي كه مي خواهد مرا گاز بگيرد، رنگهاي قرمزي كه نبايد بپوشم، خدايي كه بايد بپرستم، فكر نمي كنم. تمام كودكيم رابا شعر درآميختم و به دوستت دارم هايي كه هرگز به من گفتي فكر مي كنم. فكر مي كنم، فكر مي كنم، فكر مي كنم و در آخر كشف مي كنم:

به صدايت بندم

و سكوتت تمام پرواز است.

تذكر:

1_ در مادر محكم شكسته ي ايستايم را دوست دارم، محكم با علامت سكون روي م آخر خوانده شود لطفا.

2_ اين پست شامل هيچ شعري نيست.

يا حق

بيا خدا به بهشتت تفعلي بزنيم به موي سرخ جهنم بيا گلي بزني

Sat, 16 Sep 2006 16:23:00 GMT

به نام خالق فرصت ها

تقديم به ذات هاي پاك و حقيقت جو كه منتظر نمي مانند...

از اين عبارت زيبا و پاك روحاني

اگر به كفر دو ابر سياه باراني...

هبوط محض و عظيمي كنم به سبك گناه

به اصل خشك بيابان نمي رسم و تباه...

نمي شوم ، اگرچه شاعره ي ترديدم

كه ثبت روح تو را در درون خود ديدم

ترانه ام، به سبك آيه هاي نور خدا

مرا نزول گرفته ، فرشته زود بيا

بيا كه مي شنوم تا كه بشنوندم باز

از اين هبوط موقت به اوج آيه ي ساز...

هميشه راه درازي نبوده مي داني؟

خداي ما كلكي كهنه بوده مي داني؟

خداي كهنه ي ما: سيروخواب و ديوانه ست

حريص ظلم هاي بيشمار و ويرانه ست

خداي كهنه ي ما رنگ خوب دريا نيست

خداي كهنه ي ما سوز داغ صحرايي ست

از اين كليشه اگر روشن و سبك برهم

به ساز ساكت ادراك ها نفس بدهم...

نزول عشق شروعي دوباره مي گيرد

تمام نور ، طلوعي دوباره مي گيرد

ترانه ام ،به سبك آيه هاي نور خدا

مرا نزول گرفته ، فرشته زود بيا

متولد شهريور 1385

اميدوار

Sun, 06 Aug 2006 21:14:00 GMT

به نام خالق فرصت ها

((کار ما نيست شناسايي راز گل سرخ))

بگذار از سکوت و تمناي داغ تو

رنگ گناه پاک شود از وجود من

وز ريزش مداوم و نرم و زلال تو

روح زنانگي بد مد در رکود من

ديوانگي هميشه مرا حفظ مي کند

نور جنون به چشم تر من دميده است

احساس هاي خسته ي من خواب مي روند

آن لحظه اي که عشق ز جانم رميده است

باران تند تو به تنم تاب مي دهد

در لحظه هاي خستگي از ننگ سيب آه

آدم گناه کرد و خدا قصد کرده بود

در آن بهشت کور نگردد تنش تباه

مي دانمت که مي دمي از آگهي ولي

آگاهيم ز خستگيم کم نمي کند

آشفتگي به روح بلندم تنيده است

روحم به لطف عشق کمر خم نمي کند

افسوس کشف راز گل سرخ کرده ام

تنهاييم بهاي همين راز پر بهاست

موسيقي ِ روان ِ تو آرام ودلپذ ير

اي بغض! همنواي همين ساز پربهاست

آميزه اي زحسرت و خوشحاليم کنون

مبهوت راز سبز خداوند پايدار

در قيد و بند مرز سفرکردنم هنوز

اما دلم به رحمت او بس اميدوار

اين شعر بيست دقيقه به پنج عصر دوشنبه 3/11/1384

تو کانون زبان کيش اير کرمان به دنيا اومد

يادگاري

Wed, 05 Jul 2006 15:28:00 GMT

به نام خالق فرصت ها

سلام

اين اولين غزل من ساعت سه و پانزده دقيقه ي عصرروز شنبه 21/9/1383 به دنيا آمد

دارد قناري مي شود قلب اسيرم

روديست جاري مي شود قلب اسيرم

درعکس هاي مانده در جيب بلوزت

يک يادگاري مي شود قلب اسيرم

اين آخرين دست ورقهايت يکي کم

برگي فراري مي شود قلب اسيرم

قفل نگاهت سخت آسان مي شود باز

...دارد قناري مي شود قلب اسيرم

يا حق

بي عنوان

Fri, 23 Jun 2006 21:38:00 GMT

به نام خالق فرصت ها

(سلام. اگه بلدين به لحجه ي کرماني بخونيد لطفا)

به خواب ساکتي اي جغد شوم خو کِرده

تموم شب به نگاهِ يخ من رو کِرده

تو که انگار صد ساله خواب رفتي عزيز

و قصه هاتو کسي از دلم رفو کِرده

ستاره ها گمنو قاصدکا ناپيدا

صفور بي پدري اسمتو جارو کِرده

تو آسمون چشا ابراي سياه و کدر

چقدر برف که دستاي تو پارو کِرده

پريد رنگ خدا و دوباره مرگ خبيث

به روي پيکر روحانيت رکو کِرده

رکوعِ مرگ و خروش ِ حزين ِبغض ِخدا

شنيدي آسمون به حکم هوس شو کرده!؟

تموم بندر چشماتو غرق دريا کن

گمون کنم که خدا گريه رو شرو کِرده